Leeswijzer week 52

Ik belijd van harte dat Jezus de Zoon van God is en de Bijbel Gods Woord. Maar met beide complimenten kun je ook tot afgoderij vervallen. Je moet de Openbaring niet willen hanteren als Tarotkaarten. We begrijpen wel de fascinatie van mensen met voorspellingen en vervullingen. Als  je die zien wilt, zul je ze ook lang ontwaren. Ik heb er altijd argwaan tegen gehad. In de inleiding op zijn commentaar benoemt dr. Visser een aantal manieren om het boek te lezen en uit te leggen. Een die lang populair geweest is, is de kerk-historische uitleg: vanaf de tijd van de auteur tot aan het einde der tijden het program. Je kunt berekenen bij welk programmaonderdeel je bent.
De jonge Luther wenste het boekje niet als deel van de HS te zien en Calvijn heeft alleen van dit boek geen commentaar gemaakt. Als reformatorischen eraan waagden, dan werd het vooral anti-paaps uitgelegd.
Dit boekje is troostliteratuur. Het wil een hart steken onder de riem van gelovigen die bijna gaan opgeven. Het zegt niet dat het lijden bijna voorbij is en dat Gods wekker bijna afloopt. Nee, het zegt dat het nog erger wordt dan het nu is en dat het op volharding aankomt. Dat is de hoofdlijn. De details, allerlei beelden en symbolen worden aaneengeregen om ons te bevestigen in de hoop dat het kwaad niet overwint en dat een geslacht lam zal regeren tot in eeuwigheid. De 8,5 pagina inleiding van dr. Visser komen op de website. En als je afgoderij wilt bedrijven met het boek Openbaring raad ik je de geschriften van Hal Lindsey aan. Veertig jaar geleden erg populair en omstreden. En zo lang ik me kan herinneren, waren er mensen die zijn dat we nu toch echt in het einde der tijden leven. Ik heb er een gewoonte van gemaakt om dan te zeggen dat ik, God een beetje kennende, verwacht dat het nog minstens 3000 jaar zal duren. Dat is mijn plagerigheid.
Laat je aanspreken en troosten en aanvuren door de alle beelden en taferelen die je deze dagen nog zult lezen. Voor mij als Urker is er een aansprekende tekst: Boven de Nieuw-Jeruzalem-kerk in Emmeloord staat de tekst: En de zee was niet meer. In mijn jeugd vergingen er soms twee kotters in een jaar. Een klasgenoot was zijn vader en twee broers kwijt en in 1994 verdronk mijn neef Lubbert met zijn zoon Sjoerd met nog drie naderen. In deze regio dreunt de watersnood nog steeds na. Er zijn woorden, beelden als beloften die kunnen inspireren. Als je je er voor open stelt.
ds. Cees Romkes